helalderman

YEDİKLERİN KADAR DOĞALSIN…

Yine doktorların olmaz dediğinin olduğu,gerçek bir hikaye!

Posted by helalderman 31 Mayıs 2010



42 haftalık Doğum Hikayesi

Hesaplamalarımıza göre  hamileliğimin 40. haftası, 2 Mayıs’ta doluyordu.

Rutin kontrollerden birine gittim ve doktor muayene ederken, “Sen bu acıya dayanamıyorsan, normal doğumu nasıl yaparsın? Dayanamazsın” diye biraz baskı yaptı. Normal doğumda ısrarlı olduğum için üzerinde fazla durmadım.
 
30 Nisan’da doktora kontrole gittim. Muayene yapıldı ve doğumun başlamış olduğunu öğrendim. Doktor, ” yeni başlamış doğum, istersen sezaryen yapalım” deyince hemen “hayır” cevabını verdim. Ne demek istersem, sezaryen sadece bir kurtarma ameliyatı olduğu için ancak mecbur kalındığında yapılmalıydı!!!
 
Doktorum, 2 gün içinde doğurmazsam, 3 Mayıs’ta suni sanci vererek doğumun başlatılmasını önerdi. Yoksa plasentanın yaşlanacağını, amniotik sıvının azalacağını , bebeğin mekonyumu yiyerek zehirlenebileceğini ciddi bir şekilde anlattı. 1- 2 gün beklememizle bebeğimizi tehlikeye atacağımızı söyledi.
 
Annem ile hastaneden üzülerek çıktık. Sakinleşmek için deniz kenarında gezdik, ama ikimizin de içi sızlıyordu.
Kararsızdık. Eşimle telefonda görüştüm. Eşim kesinlikle suni sancı yaptırmamam gerektiğini söyledi. Eşimin suni sancı istemediğini doktoruma söyleyince, “Eşin doktor mu?” gibi bir soruyla karşılaştım.
Ben ise yine kararsızdım. Doktorumun söyledikleri kafamdan çıkmıyordu.
 
Bebeğim için korkuyordum.
 
3 Mayıs. Hastaneye gitmedim.
 
6 Mayıs. Hurma yemeye devam ediyordum. Hurmada doğal oksitosin hormonu (doğumu kolaylaştırmak ve hızlandırmak için) varmış. Suni sancıda ise bu hormonun sentetik olanı veriliyor. Önceleri çok sık tüketmiyordum ama doktor “suni sancı verelim” deyince, korkudan, sanırım 5 günde 2 kilo kadar hurma yedim.
3 kilo tükettim son iki haftada.
 
Hergün akrabalar, arkadaşlar arayıp “hala doğurmadın mı” deyince üzülüyordum.
Çevremdeki herkes telaştaydı. Doktora gitmemi istiyorlardı. Ben ise Allah’ıma tevekkül edip, “Doğacağı zamanı en iyi Allah bilir” diyerek cevaplıyordum onları ve
hurmamı yemeye devam ediyordum.
 
Tabii ki doğumu sabırla beklememiz yüzde yüz kendi kararımız değildi, araştırıp buna karar verdik.
Kitaptan okuduklarımız, Dr. Aidin Salih’in yardımcılarını arayarak “bekleyin, korkmayın” talimatı ve arkadaşımızın site editörü Zeynep Hn.a yazarak durumdan bahsetmesi ve şu cevabı almamız, hepsi çok etkili oldu:
 
“Hele de ilk doğumsa az daha gayret etsin. Ben de 43 haftalık doğum yaptım ve araştırmama göre hesap yapılan doğum başlama
tarihinden sonra 1 ay mühlet vardır. Benim hesabım 24 kasım iken kızım 25’inde doğdu. Yani ben de sıkıntılandım başlamıyor diye ama böbrek zayıfsa
bebek tamam dediği ana kadar beklemek gerekli. Allah’a bolca dua edin, meal okusun asla suni sancı almasın ,inanın “sezeryan sonrası normal
doğumda tehlike var” diyorlar ya, aslında bu suni sancı daha tehlikeli, hayatına mal olacak kadar. Beklesin sabretsin. Rad Suresi’nde “Rahimlerde olanın ne zaman bırakılıp ne zaman salınacağına Allah karar verir”diyor.
Sancılanana kadar beklesin. Hurmayı ben gün içinde hep tüketiyordum, tam başlama zamanı aslında, 1 kilo kadar tüketsin gün içinde ama açken olmalı yemekten 1 saat kadar önce.Hakiki zeytin yağı içsin ayrıca sabah kalkınca dayanabildiği kadar ve doğum yoluna sürekli sürsün ki kaslar gevşesin. Evde doğumu düşünürse ebe ayarlamaya da çalışırız iinş.”12 Mayıs,sabah. Uyandım. Her zamanki gibi elimle bebeğimin hareketlerini hissetmeye çalıştım. Kıpırdamıyor.
Bebeğim zehirlenip karnımda iken vefat etti diye ağlamaya başladım.
Keşke doktorumu dinleseydim diye kendimi suçlamaya başladım.
Bu arada bebeğim uyandı ve tekmelemeye başladı 🙂 Sevindim. Yine de
yanımızdaki özel hastaneye sadece ultrason yaptırmaya gittim.
Bebeğin durumu iyi olduğunu ve doğuma çok az kaldığını söylediler. Eve
gelince Meryem süresini okudum.
 
13 Mayıs, saat sabah 03:26. Hafif ağrılardan uyandım. Sancılarım
başladığına inanamadım. Ağrılarım 8 dakikada bir tekrarlandığını fark
ettim.
 
Evdekileri uyandırdım. Hastaneye gitmeye hazırlandık. Saat 05.15.
Hastaneye geldik, hemen muayene yaptılar.
Doktorlar öğleden sonra doğuracağımı söylediler. Pek ağrı
hissetmediğim için doğumun daha da geç başlayacağını düşünüyordum.
 
Durmadan hepimiz dua ediyorduk. Camide bir bayan “SUMME SEBİLE YESSERA”
ayetini sancı başladığında 3 kere okumamı söylemişti. Onu okudum.
Durmadan Kelime-i Şehadet getiriyordum. Eşim de doğum sırasında İnşikak Suresi’ni okumuş.
Annem de bildiği tüm dualarını okumuş.
 
Sancılarım devam ediyordu, fakat çok ağrımadı.Saat 8’de ağrılar arttı
biraz, suyum saat 8:30 da geldi.
 
Tekrar muayene yaptılar ve daha beklemem gerektiğini söylediler,
bebeğin kalp atışlarını takip etmek için NST bağladılar, ağrılarım 1
dakikada bir tekrarlanmaya başladı,  ve saat 9’a az kala rahmimden
bebeğimin inmeye başladığını hissettim. 10 dakika sonra doğum masasına
aldılar. Doğururken doktorlar ne derse onu yaptım, pek fazla ağrı
hissetmediğim için bir kere bile bağırmadım ve 20- 25 dakikada
doğurdum. Doktorlar çok sevindiler ve “tüm doğumlar bu kadar sorunsuz
geçse keşke” dediler. Hemşireler de “Allah bize de böyle doğum nasip etsin” dediler.
Ufak bir makas dışında hiç bir müdahale olmadan doğum yaptım.
 
Zeynep kızımız 3550 gram ve 50 cm olarak doğdu 🙂
Bol hurma yediğim için sütüm de hemen geldi.
 
Doktorum, doğumdan sonra sanki hiçbirşey olmamış gibi geldi baktı bebeğime. Annem de odadaydı. Sadece bana ” gözün aydın, geçmiş olsun” gibi şeyler söyledi. Annemi ise görmezlikten geldi. Çünki annem de herşeyin doğal olmasını istiyordu ve onun için de “Annen de mi doktor?” gibi sözler sarfetmişti maalesef. Sanırım doktorlar, çok az normal doğum gördüklerinden, normal olanın sezaryen veya suni sancı olduğunu düşündüklerinden ya da maddi kaygılarla bilemiyorum böyle davranıyorlar, hepsi olmasa da.
 
27 Mayıs. Kızımız doğalı 2 hafta oldu. 2 saat önce banyosunu yaptırdık, şu an uyuyor.
P.S. Tüm hamilelere kolay doğum dileğiyle bu hikayemi anlatmak
istedim. 40. hafta doldurduktan sonra telaşlanmayınız ve Allah’ın
belirlediği doğum saatini bekleyiniz. Okuduğunuz için teşekkürler.

Saygılarımla, Gündüz

Reklamlar

2 Yanıt to “Yine doktorların olmaz dediğinin olduğu,gerçek bir hikaye!”

  1. yasemin said

    tebrik ediyorum sizi gündüz hn.
    ben de kızıma hamileliğimin son haftasında bebeğin ters olduğunu bu sebeple sezaryen olmam gerektiğini sölediler.Annem emekli sağlı personeli olarak tecrübelerine dayanarak bana sancım gelmeden asla sezaryen olmamam için çok ısrar etti fakat ben normal doğumdan çok korktuğum için sezaryen olmayı seçtim..fakat üzerinden 11 yıl geçti Rabbim izin verirse tekrar anne olmak istiyorum.Yazınızı okuyunca eğer hamile kalırsam bu defada normal doğum yapmalıyım diye içimden geçirdim.Tabi henüz hamile olup olmadığım belli değil 2 gün günüm geçti..İnş.hamileyimdir.Kızım ve biz çok istiyoruz…Dua edin ne olur!! Tekrar cesaretinizden ve kararlılığınızdan dolayı hem sizi hem de size destek olan eşiniz ve annenizi tebrik ediyorum..Allah a emanet olunuz..bebeğinize de Rabbim sağlık ve hayırlı uzun ömür ihsan eylesin inş..

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

 
%d blogcu bunu beğendi: